Es verdad que cuando te acostumbras a una cosa es difícil dejarla ir, y más sabiendo que te sentirás vacío e inútil, y que nada te llenará como lo hizo el pasado, o como lo hizo ella. Fue ella quien te robó tus sueños, y con la que los compartistes. Fue a ella a la que te volviste adicto, a ella y a todo lo suyo. Te habías acostumbrado de tal forma al calor de su mirada, a su olor -con el que compartías cama cada noche-, a su bonita y perfecta sonrisa, que se te hacía imposible vivir sin ella. Le pedías cada día que cuando se fuera te rocordara, a ti, y a lo que soliais ser. Quizá lo hizo, pero con un solo portazo pudo llevarse con ella tu alegria, pudo con un simple adiós matarte. Ella fue la única. Y ahora cada noche la imaginas y la reinventas, la heces tuya otra vez. Vuelves a compartir con ella tus sueños, la amas como siempre lo has hecho, pero ahora eso ya no tiene sentido, no cuando has muerto.
sábado, 31 de mayo de 2008
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
6 comentarios:
"con un simple portazo pudo llevarse con ella tu alegria, pudo con un simple adiós matarte."
Està clavat, el text.
Cuida't
"no cuando estás muerto"
..
podries intentar escriure coses que no em facin plorar, últimament sembla que és l'únic que fem. M'encanta.
m'agrada molt el final.
un petonet fort, i molta sort per els examens que cada cop son mes aprop.
cuida't:D
gràcies paula :) m'agrada aquest últim text.
joder no s'havia tinguessis blog, m'aniré passant perq mha agrdat aquest ultim text. un peto
paula es lo que mas me gusta de momento de lo que he leido de tu blog!
un beso!
Publicar un comentario